امشب به دیدار استاد علوی نیا رفتیم. با حیدرخان عنایتی و عباس اسلامی و فریدون کدخدایی.
نشستن در پای سخنان و خاطرات اساتید، دنیایی از حظ و بهره را نصیب می دهد و خود خاطره دیگری می آفریند و آرامش و سکینت می آورد.
امشب از شعر کاشان گفتیم و با گوشه های دیگری از زندگی استاد علوی نیا آشنا شدیم.
در ادامه گزيده اي ازمقاله ى خانم حسنا محمدزاده خواندنی است:
در غزل های استاد سید محمود علوی نیا ساختاری منطبق با درونمایه ی ذاتی غزل که همانا عاشقانه سرایی ست حاکم است . و مضمون پروری هر چه شاعرانهتر برای تاثیرگذاری بر مخاطبی که به انتظاری بوطیقایی، تا انتهای اثر میآید.
✨و در بعضی موارد با رویکردهای نوستالوژیک و بومی شاعر همراه می شود ؛
کوچههای مه گرفته بوی باران میدهد
چینههای کودکی میل خمیدن کرده است
واقعیت این است که مخاطب امروز فرصت رویارویی با اشعار بلند و منظومههای شعری را کمتر پیدا میکند و به همین علت، خودآگاه یا ناخودآگاه، غالباً شعر کوتاه را بر شعر بلند ترجیح میدهد سید محمود علوینیا تا حد زیادی پی به این ضرورت ها برده و به طور متوسط مضمون غزلهایش را در ابیاتی محدود می پروراند که کارکرد خوب قافیه و مضمونیابی پیوند خورده با تخیل و بارزتر از همهی اینها موسیقی غنی شعر از شاخصه های آن است چنان که در اکثریت قریب به اتفاق اشعارشان با ردیف مواجهیم ، ردیفهای اسمی ، ردیف های فعلی ، و در بعضی موارد ترکیبی از این دو و ...
گفتم که خیلی سادهای اما نه با من
تا پای جان آمادهای اما نه با من
مستی و از ما میکنی پنهان و پیداست
هر لحظه پای بادهای اما نه با من
با هم مسیر عشق را آغاز کردیم
تو آخر این جادهای اما نه با من
*
شکوفه کرده دلم مهربانیات را شکر
سخن بگو گل من همزبانیات را شکر
به استخاره به دیدارم آمدی خیر است
هزار مرتبه مهر نهانیات را شکر
مبارک است شدی پادشاه جان و دلم
مقام شامخ صاحب قرانیات را شکر
شاعرمجموعه های «رویای چوبی » و «گناه باران » با توانایی خود و با تسلط بر صنایع ادبی و بهره گیری از صور خیال توانسته ابیات زیبایی را خلق کند و به آن ها ماهیت شعرگونگی ببخشد .
اندیشه های عمیق و نگاه دقیق این شاعر عزیز را می ستایيم🙏
+ نوشته شده توسط سيد محمد علوی نوش آبادی در ۱۳۹۶/۰۹/۲۵ و ساعت
12:44 |
